حکایت های مدیریتی:
موشی افسار شتری را گرفت و به راه افتاد. شتر به دلیل طبع آرامی که دارد با وی همراه شد ولی در باطن منتظر فرصتی بود تا خطای موش را به وی گوشزد کند. این دو به راه ادامه دادند تا به کنار رودخانه ای رسیدند. موش از حرکت باز ایستاد و شتر از او پرسید که: «چرا ایستاده ای تو رهبر و پیشاهنگ من هستی؟»
موش گفت: «این رودخانه خیلی عمیق است.»
شتر پایش را در آب نهاد و رو به موش گفت: «عمق این آب فقط تا زانوست.»
موش گفت: «میان زانوی من و تو فرق بسیار است.»
شتر پاسخ داد: «تو نیز از این پس رهبری موشانی چون خود را بر عهده گیر.»
چون پیمبر نیستی پس رو براه ****** تا رسی از چاه روزی سوی جاه
تو رعیت باش گر سلطان نیی ****** خود مران چون مرد کشتی بان نیی
قابل توجه مدیرانی که قرار است انتخاب کنند یا انتخاب شوند.
همکاران و دوستان عزیزم به شرط امانت این نکته قابل ذکراست که مطالب انتخابی برخی از پست ها از سایت مدیران ایران و راهکار مدیریت است .و در آن سایت دوستان هرکدام برداشت خود را از طنز ،کاریکاتور و حکایت مدیریتی و سایر بخشها ی موجود بیان میکنند. ممکن است شما نیز در مشاهدات خود نقطه نظراتی مدنظر داشته باشید و از این پس سعی میکنم استنباط های خودر ازموارد ذکر شده برمبنای تجربیات و مطالعاتم بیان نمایم و خوشحال میشوم ازنظرات علمی شما عزیزان هم بهره مند شوم تا از این پس با دقت و ظرافت بیشتری به موضوعات بپردازیم .
و اما ...
بهتراست انتخاب ها براساس اصل لیاقت و شایستگی صورت گیرد و این که به دلایل مختلف انتخاب می شویم و یا انتخاب میکنیم حداقل دردرون خود به این موضوع آگاه باشیم که چه اتفاقاتی باعث این انتخاب شده است.
و دراین انتخاب حالتهای مختلف رخ میدهد:
- حالت اول اینکه واقعاً فرد تخصص و تعهد را باهم داشته و تجربه را نیز چاشنی کار خود می نماید و به عبارتی انتخاب براساس اصل لیاقت و شایستگی بوده و چنین فردی به جای مدیریت در سازمان ، رهبری کارکنان را به عهده میگیرد تا با کمک کارکنانش اهداف سازمان را محقق نماید.
- حالت دوم اینکه ممکن است فرد این انتخاب را حق مسلم خود بداند و با خود تصور نماید غیر از این انتخاب اگر صورت میگرفت ،مشکل پیش می آمد و حتی در خلوت خود هم لحظه ای فکر نمی کند این انتخاب موروثی نبوده واگر هم به بعضی از انتخاب های نادرست نه بگوید ممکن است که کاردرستی صورت گرفته باشد.
- حالت سوم در برابر برخی از انتخابها این است که فرد حداقل در درون خود به درستی و نادرستی این انتخاب پی برده ولی به دلیل وابستگیهای مختلف نمی تواند از آن دست بردارد،ایشان در برخورد با این انتخابها نسبت به اطرافیان مهربانی کرده و انعطاف نشان می دهد و روش سازشکاری را پیش میگیرد تاحداقل بااین روش مدتی براین مسند بماندکه بازهم نسبت به روش قبل جای تشکر دارد.
